ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و هفتاد :
بامداد که از اتاقک بیرون زده بود، سوی حوض وسط محوطه رفت و در همان حین موبایلش را از جیب شلوار سیاهش بیرون کشید. یقه‌ی پیراهن سرمه‌ای دکمه‌دارش بازیچه‌ی دست نسیم، لبه‌ی حوض نشست و با روشن کردن موبایل، نور صفحه را همراه نور چراغ‌های پایه‌بلند باغ بر چهره انداخت. هومن کوتاه سر خم کرد و نگاهی دقیق از پشت‌سر به او انداخت؛ اما متوجه چیزی نشد. بامداد هم از آن‌سو، وارد مخاطبین شد و چون ذهنش
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
تنها پیشنهادم اینه‌که سعی کنی از زیباییشون لذت ببری:)
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0هومنِ عزیزم🥲اخر دلم واسه کی بسوزههه مننن😭
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
واسه همه🫣
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0همه واسه رامی چکارا که نمیکنن...اولین دروغ..اولین اهمیت ندادن به وسواس..
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
اینا در برابر کارهایی که بعدا میکنن هیچه!
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0وای از تو رامی وااای از تووو....قلبم واسه مزدک درد گرفت😭😭
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
مزدک بطرز عجیبی داره مظلوم میشه!
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0یعنی چی تنها راهش مزدک پایداره؟اینن در صورتت یعنیی دارههه از بچه مم استفادهه میکنهههه نهههههههههه
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
من سکوت کنم بهتره
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0پشمام...چقدر فضاسازی و توصیفات قشنگ بود...واقعا پشمام..
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
عزیزدلم😍✨
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0هنوزم ذوق دارم واسه دیدن مزدک و رامی...ولی خب قلبم واسه مزدک درد گرفت🥲😭